همواره از هنر ایران به نیکی یاد می شود ؛ خاصه صنایع دستی آن که حاصل کوشش های فردی  و جمعی  در هر دوره تاریخی بوده است. گذشته ی صنایع دستی در موزه های داخلی و خارجی قابل مشاهده و بررسی ست. اما سرنوشت حال و آینده ی آن در تلاطم اقتصاد جهانی به علامت سوالی بزرگ برای پژوهشگران این رشته تبدیل شده است.

صنایع دستی فعلی را می توان در نمایشگاههای بومی و بین المللی جستجو کرد. امروزه عمده محصولات صنایع دستی به اشیائی (اجناسی)  اطلاق می شود که نه برای کاربردی بودن بلکه بیشتر به جهت تزئینی بودن در حال خرید و فروشند. و در فرهنگ ایرانی بصورت هدیه  و سوغات دست به دست می شوند؛ از تولید کننده تا هدیه گیرنده.

با کمی تامل در  تاریخ سیکل  تولید کننده، فروشنده و خریدار می توان دریافت: اغلب تولیدکنندگان به دلایل حفظ هویت و اطلاعات رشته خود در منطقه و یا خانواده ای خاص، بصورت موروثی ثابت بوده اند. همچنین فروشندگان و وسعت بازار امروزی نتوانستند حوزه ی خریداران را وسیع تر کنند. ضمن اینکه کارکردهای صرفاَ تزئینی برخی از این تولیدات موجب منسوخ شدن آن شده است. به زودی پدیدآورندگان صنایع دستی به حضور ایده پردازان در تیم خود نیاز پیدا می کنند. با برداشته شدن موانع خلاقیت از سر راه تولید در جامعه و  تلفیق روش های سنتی تولید با ایده های جدید و نوگرا به صنایع دستی نوظهور منجر خواهد شد. خلاقیت موجب افزایش کمیت و کیفیت تولیدات و تنوع محصولات می شود و به عناصری همچون : انگیزه ، استعداد ، تلاش و پشتکار، دانش و اطلاعات ، تجربه و قدرت تصور و خیال وابسته است. از نکات مثبت خلاقیت  و ایده پردازی این است که قابل پرورش و توسعه است.

طبق تحقیقات آمابیل و همکارانش عوامل متعددی بر خلاقیت تاثیر می گذارند: از جمله عوامل محیطی یا بیرونی مثل: منابع کافی، فضای مناسب ، وقت کافی، آزادی ، طرح تحقیق مناسب و … و عواملی فردی یا درونی شامل : ویژگیهای شخصی ، تخصص در رشته، توانایی شناختی، تجارت متنوع ، تمایل به خطر کردن، خودانگیزی و … که تمامی موارد ذکر شده در  رشد صنایع دستی کارآمد اند. ادامه مطلب…